แดด

เยๆๆๆ แดดออก ...ตั้งแต่มาอยู่ต่างประเทศ ที่มีฤดูกาลเปลี่ยนนี่นะ แสนจะดีใจเมื่อเห็นแดด เพราะอากาศเย็น ไม่ถูกกันซะเลยเชียว ก็คงเหมือนกับต้นไม้เน่อะ รอแดด เพื่อผลิตคลอโรฟิลด์ บำรุงกิ่งก้าน ไม่รวมถึงต้นไม้ฤดูหนาว แต่ยังไงซะ ต้นไม้ฤดูหนาวก็ยังต้องการแสงแดดอยู่ดีล่ะ เพียงแต่ชอบอากาศเย็น หรือบางประเภทก็เป็นต้นไม้จำศีลไป ผลิใบโกร๋น แล้วหลับพักผ่อน แต่ไม่ตาย แปลกดีเน่อะ ธรรมชาติมหัศจรรย์ 

เปรียบได้กับคนเรามีทั้งที่อดทน อดทนแต่ทนไม่ไหว ทนไม่ค่อยจะได้ ทั้งที่ทนได้ตั้งนาน ฤดูกาลผ่านไปปีแล้วปีเล่า ก็ยังทนอยู่ได้ทุกวัน

แดด หลายๆคน ดีใจเมื่อได้เห็นแสงแดดเพราะผ้าที่ซักไว้จะได้แห้ง และ หอมๆๆ จำได้ว่าวันหนึ่งในปีหนี่งที่ผ่านมา ไปบ้านแม่ย่า (แม่ของมิสเตอร์) แดดออกจ้้าในฤดูร้อน แม่ย่าซักผ้าไม่ได้ปั่นแห้ง แต่ตากแดด ตอนเก็บผ้ามาพับ ผ้าหอมจริงๆๆ ทำให้คิดถึงบ้าน

บ้านเมืองไทย อากาศร้อน และ ร้อน คนอยู่กันทุกวี่วัน บ่นร้อนๆๆ เบื่อๆๆ แต่เมื่อต้องมาอยู่ในเมืองฤดูเปลี่ยนนี่นะ นับวันที่แดดออกทุกวัน

แดดเผาหน้า เดี๋ยวหน้าไม่สวย...นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ได้ยินจากสาวๆๆ หลายๆๆคน เราก็เป็นหนึ่งคนในนั้น แต่เราชอบแดด แดดจะเผาหน้า เราก็สวมหมวกซิ ไม่เห็นจะยากเน่อะ ก็เราคนชอบแดดนี่นา

ทุกวันนี้เจอแดด ต้องรีบออกไปตาก เปรียบเสมือน ดอกไม้ฤดูร้อน แดดออกเมื่อใด ดอกไม้บานแฉ่งเลยเชียว

แต่... วันไหน แดดออก ควงลมเย็นมาด้วยนี่ซิ ไม่ปลื้มเลยจริงๆๆ ทำไมมาเดี่ยวไม่ได้หรือไงน๊า สงสัยจะเหงา

กลัว Fear

ความกลัว สร้างขึ้นมาจากความคิดในสมองของเราเอง

ความกลัว สร้างขึ้นมาเป็นข้ออ้าง ข้อแก้ตัว

ความกลัว ชะลอความก้าวหน้า การพัฒนา และความอยากรู้

ความกลัว สร้างปัญหา เป็นปัญหา

ความกลัว มีผลทั้งดี และ ลบ

กลัวอะไร สิ่งที่สัมผัสได้ จับต้องได้ มองเห็น
กลัวความรู้สีก ความคิดคน
กลัวตัวเอง
กลัวความคิดตัวเอง

OathKa / April 18, 2012

We created fear from our thought.  

We created fear to be our excuse.

Fear slow down our progress and skeptical.

Fear invents problems and being a problem itself.

There is positive and negative of fear.

what we fear of? tangible and intangible.

We fear of the feeling, the people 's opinion.

Fear of ourselves. Fear of our thoughts.

AI version

Fear is something we create in our own mind. Fear becomes our excuse, our way out. Fear slows our progress, our curiosity, and our growth. Fear invents problems — and becomes a problem itself. Fear can help us, and it can harm us.

What do we fear? Things we can touch, see, or sense. We fear feelings. We fear people’s opinions. We fear ourselves. We fear our own thoughts.

คำถาม-Question

บางเวลาเมื่ออยู่กับตัวเอง มีคำถามว่า ฉันทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หรือเพียงหายใจออกไป ผ่านไป โดยที่ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ ถ้าไม่ได้ทำให้ตัวเอง ทำให้คนอื่น ทำให้สังคมก็ได้

มีคำถามว่า ทำไมคนอื่นทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำ ทำไมเราไม่ลงมือ ทำไมมัวแต่คิด

มีคำถามว่า ทำไมเราไม่มีใคร ทั้งๆ ที่รอบตัวเรามีผู้คนมากมาย

มีคำถามว่า .... ไม่จบ ไม่สิ้น

OathKa / April 18, 2012

🌿 English Version — Grown‑Up Oathka Tone

Sometimes, when I’m alone with myself, I wonder what I actually do in a day. Am I living with intention, or simply breathing in and out while time slips past without meaning?

I ask myself why I don’t create something useful — for myself, for someone else, or even for the world around me.

I ask why others seem able to do things I cannot. Why I hesitate. Why I think so much and act so little.

I ask why I feel alone, even when I’m surrounded by people.

And the questions continue, one after another, without an end.

ใบไม้ไหว When the Leaves Move

April 18, 2012

นั่งมองไปที่ต้นไม้หลังบ้าน วันฟ้าครึ้ม ฝนจะตก หรือ ไม่ตก ไม่สามารถคาดเดาได้ แต่สิ่งที่รับรู้ได้นั่นคือ ลมอ่อนๆ ที่พัดแผ่ว เพราะใบไม้ไหวเบาๆ สามารถสร้างความรู้สีกที่แตกต่างกันไปตามอารมณ์ของผู้มองในขณะนั้น

คนที่มีความสุข คงนีกถึงความโรแมนติค นึกถึงคนที่รัก

คนที่มีความเศร้า อกหัก คงจะอาการหนักขี้น ลมแผ่วๆ กับใบไม้ไหวเบาๆ คงยิ่งตอกย้ำความรู้สีกให้หนักลึกลงไป

คนที่กำลังจะออกไปข้างนอก คงจะอารมณ์เสียเพราะความสนุกสนานที่รออยู่เบื้องหน้าต้องพังเพราะฟ้าครึ้มอาจปล่อยสายฝนพรั่งพรูลงมาเมื่อใดก็ได้

คนที่อยู่ในสภาวะแห้งแล้ง ชาวนา ชาวไร่ เกษตรกร คงดีใจและ เฝ้ารอสายฝนที่จะตกกระหน่ำ หล่อเลี้ยงต้นข้าว และพืชผักให้งอกงาม

หรือ ใบไม้ไหวเปรียบเสมือนคนที่อ่อนไหว โอนอ่อนผ่อนตามไปกับคนรอบข้าง สิ่งแวดล้อม เหมือนใบไม้ที่ไหวตามสายลม

October 28, 2022

The soft wind makes the leaves move. I created in Thai for many years before making the video then I tried to understand what I thought on that day.

🌿 English Version (Reflective, natural, true to your tone)

I was sitting and looking at the tree behind my house on a cloudy day. The sky felt unsure — maybe it would rain, maybe it wouldn’t — but what I could feel for certain was the soft wind. The gentle breeze made the leaves move, and that simple motion can create different feelings depending on the person watching.

Someone who is happy might see romance in it and think of the person they love.

Someone who is sad or heartbroken might feel even heavier, as the soft wind and moving leaves echo their emotions.

Someone about to go out might feel annoyed, worried that the fun waiting ahead could be ruined if the sky suddenly decides to pour.

Someone living through a dry season — farmers, growers — might feel hope, waiting for the rain that will finally nourish their fields.

Or maybe the moving leaves are like people who are sensitive, easily swayed by those around them, bending with whatever wind passes by.

The soft wind makes the leaves move. I wrote this in Thai many years ago, and when I revisited it while making the video, I tried to understand what I was really thinking on that day.